flop

23 juli 2008 by annava

Ik ben al terug en laat ik het duidelijk maken dat het niet uit vrije wil was. Single zijn heeft overduidelijk meer nadelen dan voordelen. Zo moest ik al naar huis komen omdat er een onozelaar om 3 UUR IN DE MIDDAG!! wou inbreken in mijn huis. Doe eens normaal, drie uur! Maar goed, gelukkig valt de schade mee. Al kan ik wel heel mijn living opnieuw gaan schilderen want Meneer De Inbreker kon het niet laten om mijn een zwarte verf een dikke streep over héél de muur te zetten. Hij nam niet echt veel mee maar hij vernielde vooral allerlei dingen. Ik ben al blij dat hij van mijn dure keuken afbleef want dat zou ik (en mijn portemonnee) niet overleeft hebben.

Eigenlijk vind ik het walgelijk dat mensen zo andermans gerief kunnen vernielen. Ik zit hier me vreselijk op te winden bij het feit dat ik weer moet schilderen, gek word ik er van. Ik ga me nu wat afreageren door aan bloglezerij te doen.

Een alarm, dat ga ik morgen kopen ze.

Gentse feesten

23 juli 2008 by annava

Ge hoeft er niet voor in Gent te wonen blijkbaar.

Ik ben er ook de komende 2-3 dagen samen met een hoop alleenstaande vrouwen die net als ik kinderloos zijn. Op momenten als deze kan ik helemaal genieten van het alleen-zijn. (En als je het uur ziet waarop ik dit bericht typ kan je er ook vanuit gaan dat ik niet de ganse avond thuis heb gezeten. Mijn excuses voor de mogelijke schrijffouten.)

Dus weeral tot gauw = vrijdag, zaterdag. Zelf zo’n dingen hoef ik nog niet met zekerheid te plannen. Wat mij ontdenkbaar lijkt moest ik een man en drie kinderen achterlaten. Nu dat dat niet het geval is kan ik doen en laten wat ik wil en nu pas begin ik daar echt echt van te genieten. Zaaaalig toch?

Ik ben gelukkig

bij elke vakantie…

22 juli 2008 by annava

…hoort een lied:

Is dat bij jullie ook zo?

Vakantie

21 juli 2008 by annava

Ik ben helemaal terug en helemaal ontspannen. Zo ontspannen dat ik niet weet wat ik zou kunnen schrijven. Het was fantastisch, warm, mooi en gezellig druk wat niet zo gek is als je weet dat we met 20 man op vakantie waren, waarvan 12 kinderen onder de 8 jaar.

Nu ga ik me bezighouden met lezen want volgens mijn feedreader sta ik 200 postjes achter. Niet dat ik dat ga proberen in te halen maar gewoon een poging doen om bij jullie allemaal een beetje te lezen is toch ook al goed, niet?

Oohja, nog één ding: het is vreselijk koud! Ik ben wel zo’n 15-20 graden meer gewoon hoor. Awoe België.

logica?!

6 juli 2008 by annava

Mijn kinderen zijn net terug van hun weekje bij papa. Ze zagen er oké uit alleen stonden de twee oudste vol met muggenbeten. Ik vroeg aan Jan of zij geen muggenmachine hadden of iets dergelijks, anders zou ik dat de volgende keer meegeven. Hij zei toen dat ze dat wel hadden maar dat Kimberly (in het echt heeft ze wel een mooiere naam maar gun me even het plezier van haar even Kimberly te noemen. Zielig, ik weet het), dus dat Kimberly had ondervonden dat ze allergisch aan waren omdat ze allemaal van die korstjes kregen. Wel beste slimme bloglezer, die korstjes waren de laatste restanten van de waterpokken die hier vorige week voorbij raasden. Géén allergische reactie op muggen… Anders had ik dat toch ook al lang ontdekt?

Haa, dat is toch genieten. Die minaressen mogen er dan wel altijd goed uit zien en het perfecte kapsel hebben (zo perfect dat ik een paar dagen geleden zelf naar de kapper ben gelopen…) maar ze weten niet alles!

Stiekem, stiekem (hééél erg stiekem) maakt dit mijn dag goed.

adiós amiga (2)

5 juli 2008 by annava

Als ik afscheid van iets of iemand neem, onthou ik altijd een moment dat samenvat hoe die persoon helemaal is. Akkoord, afscheid is niet helemaal het juiste woord want ik zie Mireia zeker nog terug (volgend jaar) maar toch. Dit is een herinnering die ik nooit meer ga vergeten. Het is iets klein maar het was wel heel erg mooi en grappig.

En er hoort een muziekje bij

Menno en Mira kwamen als een yellow submarine binnengewandeld in de woonkamer achtervolgd door Mireia die zich uren had beziggehouden met een karton om te toveren tot een gele duikboot. En dit allemaal omdat ik die avond er voor verteld had dat mijn broer en ik ons ooit (toen ik acht was) als yellow submarine hadden verkleed. We deden dat om onze ouders te verrassen toen ze 10 jaar getrouwd waren. Samen hadden we uuuuren naast zo’n platendraaier gezeten om die tekst te leren en nog uuuren om zo’n duikboot te maken. Mijn ouders waren zo gelukkig toen ze ons daar zagen waggelen.  Ik zei tegen Mireia dat dat één van de dingen is van mijn kinderjaren dat ik niet meer ga vergeten.

Het was op de dag dat mijn scheiding rond was en toen voelde ik me niet zo best. Maar toen ik Menno en Mira al waggelend zag binnenkomen op de tonen yellow submarine, verscheen er een grote lach op mijn gezicht. Het was ongelofelijk schattig.

Het was een klein gebaar met een grote symbolische bodem. Iets waar alleen Mireia had kunnen opkomen en iets dat alleen mijn kinderen zo schattig hadden kunnen doen.

adiós amiga

4 juli 2008 by annava

Het deed me even nadenken wat zapnimf hier zei. Als je veel over jezelf schrijft kan je zo’n dip niet verbergen natuurlijk. Ik dacht na om misschien iets anders te zoeken waar ik over zou kunnen schrijven dan over mezelf. Maar er is niet anders:). En eigenlijk voel ik me nog zeer anoniem. Niemand die met 100% zekerheid kan zeggen dat ik Anna heet en niemand weet of ik al dan niet lesbisch ben en dat ik van Jana in plaats van van Jan gescheiden ben. Niemand weet mijn huis staan en niemand weet naar welke school mijn kinderen gaan (gaan), met welke auto ik rijd of wat ik vanavond ga eten.

Maar goed, dat gezegd zijnde.

Mireia was dus hier tot maandag. Jammer want ik dacht altijd dat ze nog een week langer ging blijven maar ze had zich van dag/week vergist, typisch. Maar de finale van het EK heeft ze hier nog mogen meemaken. Geweldig was dat, echt niet te schatten. Ik had voor mijn raam zelfs een grote Spaanse vlag hangen en ik ging echt helemaal op in die voetbalmatch, ik vond voetbal echt de max. Het maakte het terugkeren naar Spanje ook veel eenvoudiger, wie wil er nu niet naar een land waar iedereen aan het feesten is?

Ik mis ze wel. Ik ben blij dat ik die stap genomen heb, ik heb er werkelijk geen seconde spijt van gehad. Ze kwam ook op een geweldig moment, net toen alles wat moeilijk was voor mij kreeg ik twee handen erbij (blijkt nog te rijmen ook). Een aanrader dus voor iedereen. Je krijgt aangenaam gezelschap, je leert een nieuwe taal en het is ook nog een verjongingskuur… ik voelde me terug 20, geef toe dat klinkt toch geweldig. Al is het natuurlijk een gok, je kan er altijd pech mee hebben natuurlijk. Ik wist nu wel dat het goed ging zijn want ik was op mijn achtiende de au pair van Mireia en haar zusjes.

Nu is het dus rustig hier: Mireia weg, kindjes weg (hun week bij de papa). Normaal bleven ze de eerste drie weken hier bij mij maar ze zitten deze week toch bij Jan. Dat kwam Jan beter uit en mij eigenlijk ook. Nu kan ik rustig op mijn dooie gemakje inpakken en gewoon andere ontspannende dingen doen.

Wat wel vreemd is, ik heb de kinderen niet meer gezien van maandag en zie ze pas maandag terug. Maar ik mis ze niet meer zo hard als vroeger (de eerste weekends dat ze bij Jan waren). Het went dus echt en dat had ik niet verwacht!

Mij hoor je dus niet klagen, ik heb zoveel tijd… zalig

omdat ik maar één keer leef

3 juli 2008 by annava

Waarom zou ik mezelf dan verbieden te bloggen? Zeker als ik het zo graag deed dat ik bijna dagelijks opnieuw wou beginnen maar dan toch zei tegen mezelf: nee Anna stop.

En als nu niemand de weg naar mijn blog terug vindt dan kan mij dat niets schelen, het schrijven is gewoon tof. U hoort me goed, tof.

Ik heb de laatste dagen (veertien dagen) alle tijd die ik normaal in het bloggen stak in mijn kinderen en Mireia gestoken maar omdat deze 4 allemaal weg zijn kan ik nu niets anders doen dan terug beginnen toch?

Voor de geinteresseerde: het gaat goed, geweldig goed. Ik zou u zelfs een lijstje met twintig voordelen aan het singleschap kunnen voorschotelen. Zo goed gaat het.

Bedankt voor al jullie lieve reacties op het stuk hieronder, ze deden me stuk voor stuk goed.

Voila, dit volstaat om er terug in te komen.

Tot snel

Ik heb zelfs al wat nieuwe namen aan mijn blogroll toegevoegd, zie ik ben weer helemaal mee

Over wat het leek te zijn en wat het is.

18 juni 2008 by annava

Niets is wat het lijkt.

Liefde, het is niet wat het lijkt. In één seconde verandert het in afkeer, weerzin, razernij, gruwel, walging. Hoe snel die ene seconde gaat, ik wou het niet weten. Maar ik weet het wel.

Vertrouwen, het is niet wat het lijkt. Het geeft je dat ultieme gevoel van veiligheid. Ik hou van je en ik vertrouw van je. Woorden waarmee we ons huwelijk aankondigde. In één seconde was ons huwelijk voorbij. Trouwen, vertrouwen, trouw… niets is wat het lijkt.

Eerlijkheid, het is niet wat het lijkt. De tijd gewoon helemaal uit het oog verliezen, een extra vergadering die heel lang duurde, toch nog even een klant bezoeken (want werk is heel erg belangrijk), toch nog even iets gaan halen in de winkel en dan thuis komen met een pakje bloem en zeggen dat je de rest op de parking van de delhaize vergeten bent. Dit alles is niet wat het lijkt. Het lijkt schattig, het lijkt ooh zo typisch Mijn Man, maar eigenlijk zijn het leugens.

Niets is wat het lijkt.

Hoe pak je je leven weer op als je geloof in al deze mooie dingen is weggenomen? Weggescheurd, weggerukt, afgepakt, afgenomen in één seconde.

En nooit teruggegeven

Hoe doe je dat? Ik weet het niet. Weet jij het?

Ik weet wel dat ik in de steek gelaten met een baby van 6 weken en een tweeling van 2 jaar. Mijn kinderen, die ik alleen het beste wil geven, moesten ineens verder zonder papa in de buurt. Een seconde en de deur was dicht. Een seconde en ik was alleen, hij niet. Een seconde en alles waar ik voor geleefd had de voorbije zeven jaar wandelde weg.

En waarom? Zomaar zei ik tegen jullie. Niet alleen tegen jullie hoor. De helft van de wereld dacht dat het zomaar was. Zomaar is niet wat het lijkt.

Terug genieten van allerlei kleine dingen is een moeilijk proces voor mij. Ik denk na en beslis wat het belangrijkste is. Waar moet ik het hardst aan werken: mijn echte ik of ‘de virtuele’. Wie is het belangrijkste voor mij, voor mijn kinderen, mijn familie en mijn vrienden?

één seconde duurt het om te beslissen of iets voorbij is of niet.

Zoals een klik op ‘publiceer’.

En bloggen is voorbij.

Frustratie

18 juni 2008 by annava

Elke toets waar ik op druk, klop ik er bijna uit van frustratie. Als mijn toestenbord morgen niet meer leeft, ik weet hoe het komt.

Ik kook, ik wil alles dat hier ligt vastnemen en dan zo hard als ik kan weer op de grond smijten. HEEL hard.

En waarom kook ik? Vanwaar die frustratie?

Tja, waar begin ik met dat uit te leggen?

GRR

wat een nutteloze post.

Buurman: deel 2

17 juni 2008 by annava

Hier volgen de oplossingen. U krijgt er deze situatieschetsen gratis bovenop, zodat u vanaf nu altijd en overal deze woorden kan gebruiken :) Graag gedaan.

1. ne smoelschuiver.

Menno had iets nieuws ontdekt namelijk een mondharmonica. Ik had dat ergens liggen en het is nu hét topspeelgoed hier. De buurman hoorde dus die handharmonica en riep over de ‘haag’: “eei, wie mokt er ier da laweeeit met dee smoelschuiver?”. 

2. ne kazak

En zo raakte ik aan de praat met de buurman. Hij had nog iets voor mij maar hij moest het even gaan zoeken, het lag ergens in ne kazak. Ik wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen dus ging maar alvast naar de straatkant zodat ik iets groot zou kunnen aanpakken. Bleek een kazak gewoon een zak te zijn en daarin zat wat speelgoed.

3. ne truttelakker

Een vrouwtje van bij ons in de straat kwam voorbij met zo’n klein keffertje, in mijn ogen de stomste honden die er bestaan. En mijn buurman zei (toen de dame uit het zicht was) “da vinnek nu stoeme honde ze, zo’n truttelakkers.” Wel dat vond ik nog eens goed gevonden van die Antwerpenaren.

4. ne pol

Mira kwam ook naar buiten en de buurman zei: “Hallo meiske, geft me is een polleke.” en Mira gaf beleefd een handje en zei hallo.

5. blaffetuur

“Waarum edde gulder eigelek gien blaffeturen? Dan koemt al die zon binnen snachts, das toch ambetaant” Inderdaad, een rolluik.

6. en akketaat

En toen kreeg Menno de grandioze ingeving om even op straat een dansje te gaan doen. Ik natuurlijk direct er naar toe en sleur van die straat. En dan zei ik dat hij dat echt niet mocht doen, blablabla. De buurman: “amai, in meinen tijd zou ik mijn kinderen al laaank een akketaat gegieven hebbe!” Een klets, een oorveeg betekent dat.

7. ne frak

 Ja dat spreekt toch wel voor zich, ik wou er ook een eenvoudige ingooien zodat iedereen toch iets goed had:). Een jas.

8. gepoept door nen aas

Menno kwam met zijn fiets naar buiten en ging er nogal vandoor, ik verschoot er zelf van. Buurman: “deen, is precies gepoept door nen aas”. Daarmee bedoelde hij dat het leek alsof hij veel haast had.

9. e moembakkes

Mira kwam weer buiten met haar masker. Ken je dat, als ze nieuwe mensen ontmoeten, willen ze ineens ALLES laten zien. “Mak is zien naar a moembakkes” zei de buurman. Mijn dochter wist niet wat ze hoorde, ik ook niet. (toen was het ook gedaan met het alles-tonen-aan-buurman moment)

10. jarbees

En toen kwam de buurvrouw zich bemoeien. “Aah, madam van ier neffe. Moegij wa jarbeze hebben. Kebbekik er nog kwenu veel stoan ier”. En dus genoot ik van wat heerlijke aarbeien

Tamara heeft deze woorden met glans vertaald en is altijd welkom voor een praatje met mijn gewéldige sympatieke buurman.

buurman

15 juni 2008 by annava

Ik heb een nieuwe buurman en hij spreekt zo plat als weet ik wat. Hieronder vind je wat van zijn woordenschat, ja een praatje met die nieuwe buren gaat gepaard met een geweldige uitbreiding van je woordenschat. Taalverrijking alom. Doe je eens een gokje?

1. ne smoelschuiver

2. ne kazak

3. ne truttelakker (vind ik een leuke)

4. ne pol

5. blaffetuur

6. en akketaat

7. ne frak

8. gepoept door nen aas

9. e moembakkes

10. jarbees

Antwerps, tis toch een schoon taaltje he:)

PS: wat valt er te winnen? Laten we zeggen, een praatje met mijn buurman?

Ik doe het toch

14 juni 2008 by annava

Ooit vroeg ik jullie of jullie die lettertjes die op mijn blog verschijnen niet te klein vonden. Jullie zeiden toen van niet en toch ik verander het wel. Nah.

Vanmorgen-vanmiddag (ik heb geen kinderen dit weekend, ik kan uitslapen :)) keek ik hoe het met mijn blog gesteld was en ik vond die lettertjes echt te klein (de koppijnbevorderende activiteiten van gisterenavond zullen er ook wel iets voor iets tussenzitten maar goed). En ook, ik ben dit ding ook meer dan beu en als je het beu bent moet je het veranderen zei ik tegen mezelf. Dus daar ga ik nu dus werk van maken.

Ik heb ook een nieuwe header en die heeft Mira gemaakt. Natuurlijk niet alleen, Mira is zot op boekskes kapotscheuren. Vooral mijne weekendknack moet er wekelijks aan geloven. Af en toe pakken we dan eens ne weekendknack vast en beginnen we er in te bladeren. Alles wat ze mooi vindr, wordt uitgeknipt en mijn dochter vindr dat dus echt gewoon fantastisch. Veel heb je dus niet nodig om Mira uren te entertainen. En ze leert ook bij want we knippen ook lettertjes uit. Dan duid ik bijvoorbeeld een ‘a’ aan en dan vraag ik “komt deze letter in je naam”. En dan zegt ze ja. En dus als ze een m, i, r of a ziet staan dan zegt ze vanaf nu altijd MIRA MIRA. Ook mijn naam en die van Mia (ja, uiteraard) kan ze herkennen. Die van Menno is nog moeilijk. Maar ik vind het toch al knap.

Dus mijn nieuwe header is gemaakt door mijn oudste dochter. Ze kiest welke dingen ik op het bladje plak en waar en hoe. Ze amuseert zich er mee en ik vind het ook nog best leuk.

Dus vanaf vandaag moeten jullie weer wennen aan een nieuwe lay out, het spijt me zeer ik kon het niet laten:)

vraag

13 juni 2008 by annava

Hoe haal te de toetsen van u toetsenbord want ik zou dat graag eens kuisen (kwestie van dit weekend toch iets huishoudelijks te doen)

en omdat het er best vuil uit ziet.

Iemand een idee?

jaloers?

13 juni 2008 by annava

Mijn kinderen zijn bij hun papa (alledrie). Want vanaf nu gaan ze samen 3 dagen van de veertien: zaterdag, zondag en maandag na school (volgend jaar) ga ik ze halen. Vandaag zijn ze al een dagje vroeger gegaan omdat ik vanavond weg moet en zo geen babysit hoef te zoeken. Dus nu heb ik een weekend helemaal vrij en Jan ook. En omgekeerd: dan zijn de kinderen eens alledrie een heel weekend bij Jan en ook eens alledrie bij mij. Vele beter en logischer dan eerst een weekend Menno en Mira, en dan een weekend Mia vind je niet?

Ik heb al mijn was-, strijk-, kuis-, weetikveelwatnog- werk al gedaan. Mijn gras is zelfs afgereden.

Ik begin dus aan een zaaaalig weekend.

raad eens hoeveel ik van je hou

12 juni 2008 by annava

Als er een boek is waar mijn kinderen zot op zijn is het wel dit. Het is dé voorleesfavoriet bij uitstek. Ik vind het gek hoe kindjes een boek 30 keer kunnen horen en toch het nog niet beu zijn. Met een film is dat ook zo, ze willen altijd dezelfde zien.

Maar ik dwaal af, dit boekje is dus zeker hun favoriet. En ik vind het zelf ook echt één van de mooiste boekjes. Daarnet was de ‘avondspits’ zeer druk. Niemand wou in zijn bed blijven liggen, Menno wou altijd naar in de kamer van Mira. Ze hebben alle twee een eigen kamer maar er is zo’n klein deurtje (zo klein dat ik er niet door kan, eigenlijk een katteluik ofzoiets vermoed ik maar dan voor een dikke kat) waardoor Mira en Menno gemakkelijk op elkaars kamer geraken. Als ik dan wil dat ze naar hun eigen kamer gaan moet ik altijd helemaal rond en tegen de tijd dat ik op de ene kamer ben zitten ze al met twee op de andere kamer. Gisteren was het weer zover en in het begin is het wel schattig maar op een bepaald moment was mijn geduld OP. Ik ben niet graag boos maar dat moet je nu eenmaal doen als mama, af en toe boos worden. Het hielp wel, ze gingen braaf naar hun bedje. Menno is dan heel koppig en bij hem werkt het zo: als mama boos is op mij, dan ben ik ook boos op haar. En dan wilt hij alleen zijn papa hebben. Na een kwartiertje was deze bui over, gewoon niet op in gaan dat werkt. Toen ging ik nog even zien of Mira al sliep, maar die zat ook nog gewoon recht in haar bedje met dat boekje vast. Ik las het boekje nog even voor en toen het uit was, zei ze “ik hou van mama tot de maan en terug”. En dan hup verdwijnen al mijn frustraties als sneeuw voor de zon.

Zoveel liefde dat ze me geven, schoon toch he.

Scary

11 juni 2008 by annava

Een tijdje geleden zette ik mijn e-mail adres eens op mijn blog en toen kreeg ik een mail van een anonieme lezers, laten we ze joepiegewijs Verward Steenbokje noemen. Ze mailde me in verband met die film die ik zocht. Toen zei ze dat ze mij ook kende, of herkende… ze had me gezien en wist dat ik Annava was omdat ik de hele tijd achter een tweeling aan het hollen was en Menno, Mira riep en omdat ik, toen ik ooit eens samen met haar in de bakker stond, iemand (Mireia) in het Spaans verplichtte om een brood te bestellen. Stiekem zei ik zelfs tegen Mireia dat ik een roggeverdommeke wou, lekker moeilijk woord om te zeggen. In het openbaar spreekt ze niet graag Nederlands maar ik vind dat ze dat moet, slecht mens dat ik ben. Het Verward Steenbokje woont in mijn buurt en ze kwam vanmiddag dat filmpje brengen. En zo ontmoette ik voor de eerste keer een bloglezeres in levende lijve. Dat Verward Steenbokje wist dus veel meer over mij dan ik over haar. Zo kon zij tegen Mira “dag Mira, waar is je broertje? En je zusje?” zeggen en kon ik alleen tegen het kindje dat zei bij had “dag kleintje” zeggen. 

Ik vind het eigenlijk wel gek en zelfs een beetje grellig, vier mensen die ik ook in het echte leven kennen weten van het bestaan van deze blog, vier of vijf of misschien al wel meer want ik zal het wel al een onbewust gezegd hebben. En toch komen hier veel mensen lezen, mensen uit mijn blogroll maar dus ook Verwarde Steenbokjes, Radeloze Vissen, Verliefde Weegschalen, Angstige Maagden en Wanhopige Schorpioenen. Maar he, versta me niet verkeerd, anoniem of niet, ik vind jullie wel tof:)

record?

11 juni 2008 by annava

Ik at zonet 4 cha cha’s in minder dan 15 minuten. Breek ik nu een record? Een eervolle vermelding in de Grote Lijst Der Chacha Vreters? Of alleen die kilo extra, rondere vetkwabben, dikkere billen en zwembandjes om zelfs iemand van 150 kilo te laten drijven?

voetbal

10 juni 2008 by annava

Weet je wat leuk zou zijn?

Dat België toch mee mocht doen met het EK en in dezelfde groep zit als Spanje. Dat zou hier voor leuke taferelen zorgen, ooh ja. (Nog leuker zou het worden als België dan nog zou winnen)

Dan zou ik van voetbal kunnen genieten.

Want nu zit ik opgeschept met een Spaanse die zo blij is als ik-weet-niet-wat omdat Spanje gewonnen heeft. Die Spanjaarden en voetbal, tis niet te doen ja. Erger als de Holanders, ik verzeker het u.

Tip: Zeg nooit tegen een Spanjaard dat je David Villa maar een typisch voetballerke met gel in het haar vindt. Nee, noem hem een topschutter (was hij wel, hij maakte drie doelpunten deze wedstrijd) en een echte hottie. Anders krijg je te maken met een goede portie Spaanse furie. Ik spreek uit ervaring…