Berlijn

Ik word bijna dertig en dat heb ik altijd een bijzondere leefdtijd gevonden. Toen ik 21 werd, vond ik 30 de volgende ’speciale leefdtijd’. Ik vond 21 specialer dan 18 en ik denk dat dat komt omdat ik dat ‘volwassen op achtien’-idee belachelijk vond (en nog vind). Op je 18 ben je nog jong en doe je maar wat je wil. Achtien word je midden in je alles-mag-niets-moet jaren, vanaf je 21 word je pas echt volwassen en gedraag je je ook (soms) zo. Zo was dat toch bij mij.

Ik word dus dertig en ik kreeg al één geschenk namelijk een reisje naar Berlijn. Ik hou van Berlijn. Het is zo’n knappe stad, een stad met karakter, de plaats waar geschiedenis leeft, de koudste plek tijdens de Koude Oorlog. Een stad die veel indruk maakt om mij. En last but not least… er zijn zo veel ontzettend mooie moderne gebouwen, pareltjes die me trots maken op het architect-zijn. Het is zowaar een Mekka voor alle architecten (of toch voor vele). Tijdens mijn studies ben ik Jan tegen gekomen en drie andere koppels, wij achten waren in onzen studententijd beste vrienden en kennen elkaar nog steeds. Een keer per jaar gaan we met acht op citytrip naar een interessante stad (op architecturaal vlak). Na mijn scheiding was ik bang dat dit gebeuren zou stilvallen maar dat is dus niet het geval. Ookal zijn we nog maar met zeven*. Gisteren kwamen ze me dus melden dat het Berlijn werd en dat ik me van niets iets moest aantrekken, dat zij alles gingen regelen. ZALIG dus.

Dit wordt niet alleen voor mij een hele belevenis ook voor Mireia zal het spannend worden. Zij zal thuisblijven met Menno. De meisjes gaat twee nachten naar Omama (mijn mama) en twee nachten naar Oma (Jan’s mama). Drie kindjes leek me wat veel voor Mireia en ik denk dat het Menno goed zal doen als hij een paar dagen rust heeft en toch in een vertrouwde omgeving blijft. Het is wel spannend want de tweeling is nog nooit langer als twee nachten ‘gesplitst’ geweest en nu ineens 4 volle nachten. Ik ben eens benieuwd of ze dat gaan merken.

*Ergens vind ik het wel erg dat ik nog meega en Jan niet meer maar ergens denk ik ook FOERT, ik ben blij dat ze het aan mij gevraagd hebben en denk ook wel dat het raar moet geweest zijn moesten we met twee meegaan. Zeker nu.